Legendy o narodzinach Bieszczadów

Legendy o narodzinach Bieszczadów opowiadane wśród szumu drzew i śpiewu ptaków. Mieszkańcy tego niezwykłego regionu z pasją przekazują swoje historie, snując je przy ognisku. Niezależnie od tego, czy podchodzimy do legend z wiarą, czy traktujemy je jako bajki, Bieszczady wciąż inspirują i pobudzają naszą wyobraźnię. Przygotujcie się na podróż w głąb nie tylko pięknych krajobrazów, ale i bogatej historii, która otacza ten wyjątkowy zakątek Polski.

Legenda Papcio Chmiela

Dawno, dawno temu, w czasach, gdy świat był jeszcze pełen tajemnic, a ludzie wierzyli w niezwykłe moce przyrody, w sercu dzikich gór, które dzisiaj znamy jako Bieszczady, rozgrywała się historia, która miała na zawsze zmienić oblicze tych malowniczych terenów. Była to opowieść o odwadze, determinacji i nieprzewidywalnych losach, które na zawsze zapisały się w pamięci mieszkańców.

W małej wiosce, otoczonej górskimi szczytami i gęstymi lasami, żył chłop o imieniu Jakub. Był to mężczyzna prostego serca, ale z duszą pełną marzeń. Każdego dnia ciężko pracował w polu, znosząc jarzmo pańszczyzny, które nałożone było na niego przez okrutnego gospodarza. Z każdym dniem narastała w nim niechęć do ciężkiej pracy, która nie przynosiła mu żadnych korzyści. Jego serce pragnęło wolności, a marzenia o lepszym życiu stawały się coraz silniejsze.

Jakub nie był sam. Miał piękną żonę, Marysię, która podzielała jego pragnienie ucieczki od tyranii. Pewnego dnia, po długiej rozmowie przy ognisku, postanowili, że muszą uciec od swojego losu. Z pomocą kilku zaufanych przyjaciół, przygotowali plan. W nocy, gdy wszyscy spali, Jakub i Marysia wyruszyli w nieznane, kierując się w stronę gór.

Ich droga była trudna i pełna niebezpieczeństw. Musieli stawić czoła nie tylko dzikim zwierzętom, ale również własnym lękom. W końcu dotarli do miejsca, które wydawało się idealne na schronienie – ukryte w gęstym lesie, otoczone stromymi zboczami, gdzie nikt ich nie znajdzie. Postanowili wykopać kryjówkę, by móc żyć w spokoju.

Bies – duch zła i chaosu

Jednak podczas kopania, Jakub natknął się na coś niezwykłego. Ziemia pod jego łopatą zaczęła drżeć, a z głębi wyłonił się Bies – duch chaosu i zła, który od wieków straszył Słowian. Z jego oczu biła nienawiść, a z ust wydobywał się mroczny śmiech. Jakub, nieustraszony mimo przerażenia, wyciągnął swoją ciężką łopatę i stanął do walki.

Walka była zacięta. Jakub, choć mały wzrostem, miał w sobie determinację, której nie mógł pokonać żaden demon. Użył całej swojej siły, by pokonać Biesa, a gdy w końcu go uwięził, poprosił Marysię, by pilnowała upiora. Wtedy zrozumiał, że dokopał się do piekła. Przerażony, szybko przysypał jaskinię, tworząc barierę, która miała zapobiec rozprzestrzenieniu się zła. Otoczył też cały obszar, gdzie znajdowało się piekło, zasypując go ziemią i kamieniami.

Uwięziony Bies był skazany na ciężką pracę dla Jakuba. Nie miał już mocy, by siać chaos, a jego los zależał od chłopa. Jakub, wykorzystując swoją szansę, zlecił Biesowi różne prace. Szybko zyskał bogactwo, a jego pole zaczęło przynosić obfite plony. Mieszkańcy okolicznych wiosek zaczęli szeptać o niezwykłym chłopie, który miał w swoim posiadaniu demona piekła. Mówili, że „Bies z czadów pracuje na chłopa”, co wkrótce stało się symbolem współpracy człowieka z demonem.

Jednak nie wszyscy byli zadowoleni z bogactwa Jakuba. Zazdrość i strach przed Biesem sprawiły, że ludzie zaczęli omijać teren, w którym mieszkał. Jakub i Marysia stali się postaciami legendarnymi, a ich historia krążyła wśród opowieści, które przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie. Z czasem, z połączenia słów „Bies” i „czad”, narodziła się nazwa Bieszczady, która przetrwała przez wieki.

Siła nie leży tylko w bogactwie

W ciągu kolejnych lat Jakub stał się znany w całej okolicy. Ludzie przychodzili z daleka, by zobaczyć niezwykłego chłopa, który ujarzmił demona i zyskał bogactwo. Jednak Jakub, mimo swojego sukcesu, nie zapomniał o swoim skromnym pochodzeniu. Dzielił się z innymi swoimi plonami, a jego dom zawsze był otwarty dla potrzebujących.

Pewnego dnia, gdy Jakub wracał z pola, natknął się na starca, który prosił o jedzenie. Zatrzymał się, a jego serce zmiękło na widok głodnego człowieka. Zaprosił go do domu, gdzie Marysia przygotowała dla niego posiłek. Starzec, wdzięczny za gościnę, spojrzał na Jakuba z przenikliwym wzrokiem i rzekł:

„Człowieku, nie zapominaj, że siła nie leży tylko w bogactwie, ale w sercu i czynach. Prawdziwa wolność nie tkwi w pieniądzach, ale w miłości i dzieleniu się z innymi.”

Te słowa głęboko zapadły Jakubowi w pamięć. Zrozumiał, że jego prawdziwe bogactwo nie polega na złocie i plonach, ale na ludziach, którzy go otaczają. Postanowił, że będzie pomagał innym, dzieląc się tym, co posiadał.

Z biegiem lat Jakub i Marysia stali się legendą na całym terenie Bieszczadów. Ich historia przetrwała, a opowieści o ich odwadze, determinacji i miłości do bliźnich były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dzieci słuchały z zapartym tchem, a dorośli przywoływali ich imiona z szacunkiem.

Co skrywa Zalew Soliński ?

Pewnego dnia, w okolicy pojawiła się wieść, że planuje się budowę tamy na pobliskiej rzece. Jakub z Marysią zrozumieli, że ich miejsce, gdzie pokonali Biesa i zbudowali swoje szczęście, ma zostać zalane. Choć z żalem przyjęli tę wiadomość, wiedzieli, że wspomnienia o ich dokonaniach przetrwają, a Bieszczady nadal będą pełne magii.

Dziś, na miejscu dawnego okrążenia, które Jakub stworzył, biegnie nowoczesna szosa, a Jezioro Solińskie, którego wody skrywają w sobie nie tylko historie, ale i ducha Bieszczadów, przyciąga turystów z całego świata. Ludzie przyjeżdżają, by podziwiać piękno gór, ale także, by wysłuchać legendy Papcio Chmiela i historii o Jakubie oraz Marysi.

Bieszczady to nie tylko miejsce pełne pięknych widoków, ale także skarbnica legend, które nadają magii temu górskiemu królestwu. Każdy, kto odwiedza te tereny, staje się częścią tej opowieści, a w sercu gór wciąż słychać szum wiatru, który niesie ze sobą echa dawnej walki o wolność i miłość. Bieszczady, z ich tajemniczymi lasami i majestatycznymi szczytami, będą zawsze przypominać o odwadze jednego chłopa, który zdołał ujarzmić zło i przekształcić swoje życie w piękną legendę.

I tak, historia Jakuba i Marysi, ich walki z Biesem oraz ich niezłomnej determinacji, pozostanie w sercach ludzi na zawsze, a Bieszczady będą miejscem, gdzie magia i rzeczywistość splatają się w jedną, niezwykłą opowieść. W każdej kropli wody w Jeziorze Solińskim, w każdym wietrze, który wieje w górskich dolinach, wciąż można poczuć ich ducha. I to jest prawdziwa moc legendy Papcio Chmiela, która przetrwała przez wieki, przypominając nam, że wolność, miłość i odwaga zawsze będą w cenie.

Legenda o Biesach i Czadach

W odległych czasach, gdy ziemia była jeszcze młoda, a niebo wypełniały jedynie gwiazdy, w sercu Karpat istniała kraina, która z biegiem lat miała stać się znana jako Bieszczady. Miejsce to, pokryte gęstymi lasami i malowniczymi dolinami, było zamieszkiwane przez niezwykłe istoty, które z biegiem czasu zaczęły kształtować legendy i opowieści, które przetrwały wieki. Wśród nich szczególne miejsce zajmowały Biesy i Czady – dwie przeciwstawne siły, które miały wpływ na losy tej krainy.

Dawno temu, zanim ludzie postanowili osiedlić się w Bieszczadach, kraina ta była znana jako „czarcia kraina”. Zamieszkiwały ją diabły, które przybyły z najciemniejszych zakątków świata, pragnąc stworzyć swoje królestwo chaosu i strachu. Biesy, jak je nazywano, były istotami nieprzewidywalnymi i pełnymi złośliwości. Ich psoty i wybryki sprawiały, że każdy, kto odważył się przekroczyć granice tej krainy, padał ofiarą ich niecnych gierek.

Jednak nie wszystkie istoty w Bieszczadach były złe. W głębi lasów, w ukrytych dolinach, żyły także Czady – duchy natury, które strzegły harmonii i dobra. Były one przeciwieństwem Biesów, niosąc ze sobą światło, nadzieję i radość. Czady potrafiły rozmawiać z drzewami, zwierzętami i wodami, a ich obecność wprowadzała spokój w serca tych, którzy mieli szczęście ich spotkać.

Sojusz Biesów i Czadów

Pewnego dnia, podczas jednej z burzliwych noc, Biesy, znużone nieustanną rywalizacją i psotami, postanowiły zwołać najważniejszych przedstawicieli swojego gatunku na wielką radę. Spotkanie miało odbyć się w sercu krainy, w miejscu, w którym ciemność była najgłębsza, a echo najgłośniejsze. Tam, w otoczeniu starych drzew, które pamiętały czasy, gdy Bieszczady były jeszcze spokojnym miejscem, Biesy zebrały się, by omówić swoją sytuację.

– Nie możemy dłużej żyć w chaosie – powiedział największy z Biesów, jego głos brzmiał jak grzmot. – Od lat wzbudzamy strach i nienawiść, ale co nam z tego? Mamy dość wiecznego biegu w poszukiwaniu nowych ofiar.

Wśród Biesów rozległy się głosy sprzeciwu, ale wkrótce wśród nich pojawiła się nowa myśl. Jeden z młodszych Biesów, o imieniu Lutek, zaproponował, by nawiązać kontakt z Czadami. – Może powinniśmy spróbować z nimi porozmawiać? – zasugerował. – Może uda nam się dojść do jakiegoś porozumienia?

Pomimo początkowej niechęci, Biesy zgodziły się na ten pomysł. Wysłali Lutka do leśnej doliny, gdzie Czady miały swoje królestwo. Młody Bies, pełen obaw, ale i nadziei, ruszył w nieznane.

Czady, czując obecność Lutka, wciągnęły go do swojego kręgu. Ich postacie były piękne i eteryczne, otoczone aurą blasku. Zanim Lutek zdążył się odezwać, jedna z Czadów, o imieniu Mira, zbliżyła się do niego.

– Dlaczego przybywasz w nasze strony, Biesie? – zapytała z ciekawością, ale i ostrożnością.

Lutek, opanowując ogarniający go strach, opowiedział o chaosie, który panował w krainie. Opisał, jak Biesy, choć z natury złe, pragną zmiany i spokoju. – Chcemy, by w Bieszczadach zapanowała harmonia. Może możemy podzielić się odpowiedzialnością? Wy zajmujecie się dobrem, a my złem – zaproponował.

Nowy porządek w Bieszczadach

Czady, wysłuchując go, zaczęły się zastanawiać. Przez długi czas były nieufne wobec Biesów, ale słowa Lutka budziły w nich nadzieję. Zrozumiały, że jeśli nie podejmą ryzyka, chaos wkrótce pochłonie także ich. Po długiej naradzie, Czady zdecydowały się na ryzykowny krok – zgodziły się na podział.

Tak narodził się nowy porządek w Bieszczadach. Biesy, przyjęły rolę strażników zła, ale w końcu zrozumiały, że ich działania mogą być jedynie niegroźnymi psotami, które nie będą krzywdzić innych. Czady, z kolei, stały się opiekunami dobra, dbając o harmonię w krainie.

Z biegiem czasu, mieszkańcy Bieszczad, którzy wcześniej omijali to miejsce szerokim łukiem, zaczęli wracać. Kiedyś przerażeni, teraz czuli się bezpieczni, wiedząc, że Biesy i Czady czuwają nad ich losem. Legendy o Biesach i Czadach zaczęły się rozprzestrzeniać, a ludzie zaczęli opowiadać sobie historie o tym, jak dwie przeciwstawne siły współpracują dla wspólnego dobra.

Wkrótce kraina ta zaczęła tętnić życiem. Ludzie osiedlali się w dolinach, zakładając wioski i gospodarstwa, a Bieszczady stały się miejscem, w którym zło i dobro mogły współistnieć w harmonii. W lasach można było usłyszeć śpiew ptaków, a w rzekach szum wody, co sprawiało, że kraina ta stawała się coraz piękniejsza.

Harmonia w sercu Bieszczad

Biesy, choć nadal miały w sobie odrobinę złośliwości, nauczyły się cieszyć z drobnych radości. Zaczęły organizować psoty, które miały na celu jedynie rozbawienie mieszkańców, a nie ich straszenie. W nocne pory, kiedy ludzie zasypiali, Biesy wkradali się do ich domów, by zmajstrować niewielkie figle – zamieniały kapcie w kury, a stół w staw. Ludzie, zamiast być przerażonymi, śmiali się na głos, wiedząc, że to tylko Biesy chcą się z nimi bawić.

Czady natomiast, pełne dobroci, dbały o uprawy, zapewniając obfite plony. Każdego roku, w czasie zbiorów, organizowały święto, podczas którego dziękowano za dar natury. Ludzie przybywali z całej okolicy, by wziąć udział w festynach, tańczyć, śpiewać i cieszyć się życiem. Czady, przebrane w kwieciste szaty, prowadziły zabawy, a ich radosne śmiechy niosły się po dolinach.

Jednak mimo tej harmonii, w sercu Bieszczad wciąż krył się lęk. Choć Biesy i Czady postanowiły żyć w zgodzie, wciąż istniały siły, które chciały zburzyć ten delikatny porządek. Z mroków lasów, po wielu latach, zaczęły wyłaniać się nowe istoty – istoty, które nie znały ani dobra, ani zła. Były to mroczne cienie, które pragnęły zniszczyć wszystko, co napotkały na swojej drodze.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił na niebie jak złota moneta, cienie wdarły się do wioski. Ludzie, przerażeni, uciekali w panice, a Biesy i Czady, które do tej pory współpracowały, stanęły w obliczu największego wyzwania. Czady, z ich mocą dobra, stanęły na czoło, by bronić mieszkańców, ale wkrótce zdały sobie sprawę, że nie mogą tego zrobić same.

Walka Biesów i Czadów z Cieniem

Biesy, widząc chaos, który zapanował, zrozumiały, że to ich odpowiedzialność, by pomóc. Zebrali się w kręgu, a ich władza zła stała się ich największym atutem. Wspólnie z Czady wyruszyli do walki z cieniami, wykorzystując swoje unikalne moce. Czasami zasłaniali mieszkańców przed atakami cieni, a innym razem prowokowali je, by odwrócić ich uwagę od ludzi.

Bitwa trwała przez całą noc. Cienie, które zdawały się nie do pokonania, były zaskoczone determinacją, z jaką Biesy i Czady walczyły ramię w ramię. W końcu, po długiej walce, zdołały pokonać mroczne istoty, przywracając spokój w Bieszczadach.

Po bitwie, Biesy i Czady zrozumiały, że ich siła tkwi nie tylko w ich odmiennych naturach, ale także w jedności. Choć były różne, razem mogły stawić czoła każdemu zagrożeniu. Od tego dnia, ich sojusz stał się legendą, a opowieści o Biesach i Czadach wciąż krążyły wśród mieszkańców Bieszczad.

Siła tkwi w jedności

Lata mijały, a Bieszczady rosły w siłę. Ludzie, inspirowani opowieściami o Biesach i Czadach, budowali swoje życie na wartościach współpracy i zrozumienia. Kraina, która kiedyś była miejscem chaosu, stała się symbolem harmonii, w którym zło i dobro współistniały w równowadze.

Mieszkańcy Bieszczad zaczęli celebrować Dzień Biesów i Czadów, który odbywał się raz w roku. Była to okazja do refleksji nad tym, jak ważna jest jedność w różnorodności. W tym dniu wszyscy, niezależnie od tego, czy byli ludźmi, Biesami czy Czadami, zbierali się, by świętować swoje istnienie i przyjaźń.

I tak, w sercu Bieszczad, legenda o Biesach i Czadach przetrwała, przypominając każdemu, że nawet w najciemniejszych czasach można znaleźć światło, a w różnorodności można odkryć siłę. Kraina, która kiedyś była znana jako „czarcia kraina”, stała się miejscem, gdzie każdy mógł żyć w zgodzie z naturą i samym sobą, a historia Biesów i Czadów stała się inspiracją dla przyszłych pokoleń.

Legenda o Sanie, Biesach i Czadach

Bieszczady to nie tylko malownicze krajobrazy i dzika przyroda, ale także miejsce, w którym osadzone są liczne legendy i opowieści przekazywane z pokolenia na pokolenie. W większości z tych opowieści główną rolę odgrywa tajemniczy Bies, pierwotny mieszkaniec tych gór – zła, podobna do człowieka istota z rogami na głowie i skrzydłami jak nietoperz. Mieszkańcy Bieszczadów często ostrzegają, że te górskie legendy są przeznaczone głównie dla ludzi o mocnych nerwach.

W zimowy poranek, gdy pierwsze promienie słońca zaczynały przebijać się przez mgłę, a mróz malował na oknach fantazyjne wzory, starzy górale zasiadali przy kominkach. Ich opowieści o dawnych czasach wciągały młodsze pokolenia, które z zapartym tchem słuchały o odwadze wodza Sana i przebiegłości Biesa. Legenda o Sanie, Biesach i Czadach była jedną z najpopularniejszych w regionie – opowiadająca o walce dobra ze złem, miłości do ziemi i niezłomnym duchu.

Pierwsi osadnicy w Bieszczadach

Dawno, dawno temu, w górzystych rejonach Bieszczad, plemię, które przybyło z dalekich krain, osiedliło się w dolinie otoczonej majestatycznymi szczytami. Wódz plemienia, San, był mężczyzną mądrym i sprawiedliwym. Jego ludzie wierzyli w harmonię z naturą, w szacunek do ziemi, na której żyli. Jednak nie wszyscy byli zadowoleni z ich obecności.

Bies, pan gór, nie cierpiał ludzi. Jego serce było pełne żalu i złości, a samotność, która go otaczała, jedynie potęgowała jego nienawiść. Gdy zobaczył, że plemię osiedliło się na jego terytorium, postanowił działać. Nocami, kiedy ludzie spali, Bies zstępował z gór, by niszczyć ich uprawy i mienie. Atakował w ich obozowiska, wywołując panikę i strach.

Pewnej nocy, gdy wódz San zebrał swoją drużynę, aby omówić sytuację, zauważyli, że ich pola zostały zniszczone. Zrozumieli, że muszą stawić czoła temu, co ich prześladowało. Wódz San, znany z odwagi, postanowił, że nie pozwoli się zastraszyć. Wezwał swoich towarzyszy do walki, do obrony ich ziemi, ich domów, ich przyszłości.

Jednak Bies, widząc silny opór ludzi, postanowił stworzyć sobie pomocników. Zwołał złe duszki, które nazywał Czadami. Były to istoty, które żywiły się strachem i cierpieniem. Czad, z rogatą głową i skrzydłami jak nietoperz, były stworzeniami, które potrafiły wprowadzić chaos wszędzie tam, gdzie się pojawiły. Im bardziej Bies nękał ludzi, tym bardziej Czad stawał się potężniejszy.

Walka o wolność

San, widząc, że jego ludzie cierpią, postanowił wziąć sprawy w swoje ręce. Zorganizował wyprawę, by stawić czoła Biesowi i jego złym duszkom. W nocy, kiedy księżyc świecił najjaśniej, wódz wyruszył na spotkanie z Biesem. Spotkali się nad rzeką, której wody szumiały w blasku gwiazd.

• Biesie! – zawołał San. – Przestań nękać mój lud! Nie pozwolę ci na to!

Bies, rozbawiony, zaśmiał się głośno. Jego głos brzmiał jak grzmot pioruna.

• Myślisz, że możesz mnie pokonać, człowieku? – odpowiedział, unosząc swoje rogate czoło. – Ja jestem panem tych gór!

Walka rozpoczęła się, a Czady otoczyli Sana, starając się go przestraszyć. Jednak wódz był nieugięty. Z każdym ciosem, który wymierzał Biesowi, zyskiwał przewagę. Walka trwała od świtu do zmroku.

Poświęcenie i historia

W miarę upływu czasu walka stawała się coraz bardziej zacięta. Bies, wściekły, rozpętał potężną burzę, ale San, z wiarą w sercu, nie ustępował. W końcu, w momencie kulminacyjnym, obaj przeciwnicy wpadli do rzeki. Woda, wchłaniając ich, zamarła na chwilę, a potem z hukiem wytrysnęła ponad brzegami.

San, w ostatnich chwilach swojego życia, zdołał uratować jednego z Czadów, zrozumiawszy, że nie wszyscy muszą być źli. Czad, widząc odwagę Sana, postanowił zmienić swój los. Woda pochłonęła zarówno Sana, jak i Biesa, ale ich duchy pozostały na zawsze w Bieszczadach.

Dziedzictwo i legenda

Ku pamięci dzielnego wodza, rzeka została nazwana San, a góry – Bieszczady. Mieszkańcy gór, którzy przeżyli tę tragedię, postanowili, że będą pielęgnować pamięć o tym, co się wydarzyło. Czad, który ocalał, postanowił strzec tych gór, aby nigdy więcej nie zagościło w nich zło.

Z biegiem lat, w Bieszczadach zaczęły krążyć opowieści o Biesach i Czadach. Mówi się, że przy pełni księżyca, gdy wiatr huczy w dolinach, można usłyszeć echa walki, a duchy Sana i Biesa wciąż toczą swoją bitwę. Niektórzy twierdzą, że Czad, który ocalał, wciąż krąży po górach, czuwając nad ich magią i spokojem.

Współczesne Bieszczady

Dziś Bieszczady przyciągają turystów z całego świata. Ludzie przyjeżdżają, aby podziwiać majestatyczne krajobrazy, wspinać się na szczyty gór i wędrować po malowniczych dolinach. Jednak w sercu tej ziemi wciąż tkwi legenda o Sanie, Biesach i Czadach. Mieszkańcy Bieszczad nie zapominają o swojej historii; opowiadają ją przy ognisku, wśród szumu drzew i śpiewu ptaków.

Niezależnie od tego, czy to zimą, czy latem, Bieszczady mają swój urok. Zimą, pokryte białym puchem, przypominają bajkowy świat, gdzie wciąż tli się magia dawnych opowieści. Latem, gdy zieleń wypełnia doliny, wciąż można poczuć obecność dawnych mieszkańców tych gór.

Niezależnie od tego, czy wierzymy w legendy, czy traktujemy je jako bajki, Bieszczady pozostają miejscem, które wciąż inspiruje i pobudza wyobraźnię. Historia o Sanie, Biesach i Czadach jest nie tylko opowieścią o walce, ale także przypomnieniem o sile ludzkiego ducha i nieustannej walce o to, co ważne. W ten sposób, Bieszczady, z ich dziką przyrodą i tajemniczymi legendami, pozostaną wiecznie żywe, a ich magia nigdy nie zgaśnie.

Atrakcje w Bieszczadach i po sąsiedzku.

• Noclegi w Bieszczadach
• Fenomen Bieszczad
• Historia Zalewu Solińskiego
• Pies w Bieszczadach
• Pogoda w Bieszczadach
• Grzyby w Bieszczadach
• Wieża widokowa Holica
• Najdłuższa Tyrolka w Polsce
• Szlaki rowerowe w Bieszczadach
• Pijalnia Czekolady
• Tajemnicza Solina
• Cudowne Źródełko w Zwierzyniu
• Kamieniołom w Bóbrce
• Kolejka gondolowa w Solinie
• Zwiedzanie wnętrza Zapory w Solinie
• Zwiedzanie Zapory w Myczkowcach
• Drezyny rowerowe w Uhercach Mineralnych.
• Klasztor w Zagórzu
• Bieszczadzka Kolejka Leśna
• Bieszczadzkie Anioły
• Serce Bieszczad i jego romantyczna historia
• Bieszczadzkie Retorty
• Siekierezada w Cisnej
• Chatka Puchatka
• Szlaki turystyczne w Bieszczadach.
• Żubry w Mucznem
• Torfowiska w Tarnawie
• Koncerty w Bieszczadach
• Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego
• Jezioro Myczkowieckie
• Wędkowanie w Jeziorze Solińskim
• Legenda o Biesach i Czadach
• Park Gwiezdnego Nieba
• Jarmark Bożonarodzeniowy w Sanoku
• Bieszczady Kamery Live
• Grzane wino w Bieszczadach
• Jak zarezerwować domek w Bieszczadach?
• Rumunia z Bieszczaderem dzień 1
• Rumunia z Bieszczaderem dzień 2